Hallo allemaal,

Hier mijn eerste verslag uit Makassar. Wat een beleving en andere wereld! Het begon al bij mijn laatste overstap in het vliegtuig van Jakarta naar Makassar… ik was de enige “blanke”…..

Makassar is een grote stad in het zuiden van Sulawesi (het oude Celebes) met meer scooters dan auto's, hele vriendelijke mensen, de meeste vrouwen met hoofddoek, die ook als sieraad wordt gebruikt dus het ziet er heel mooi uit. Veel moskeeën, waardoor je ´s ochtends vroeg wordt wakker “gezongen” ! Voor de rest zie je veel armoede en viezigheid op straat.
De mensen willen je niet teleurstellen, dus willen geen nee zeggen en zij zijn heel beleefd en afwachtend. Je ziet dat ook terug in het verkeer. Alles rijdt door elkaar heen, je laat weten door te toeteren dat je eraan komt. Iedereen geeft elkaar voorrang!

Zoals ik al eerder vertelde biedt Somoi Makassar steun aan gehandicapte kinderen op Sulawesi (Indonesië) in samenwerking met de lokale fysiotherapeuten. Per jaar gaan er 4 tot 6 stagiaires oefentherapeuten en fysiotherapeuten naar Makassar om gehandicapte kinderen te behandelen. Mijn collega Anette heeft dit 13 jaar geleden opgezet en zij is hier gemiddeld 3 à 4 maanden per jaar. Als gehandicapt kind heb je hier minder kans op een menswaardig bestaan.

Ben al met Anette, bij verschillende gehandicapte kinderen thuis geweest. Heel aandoenlijk ook de ouders. Als wij bij iemand thuis komen zit binnen een mum van tijd de hele (kleine) kamer vol, met opa, oma, buren, tantes, neven nichten en zij willen allemaal met ons op de foto! Want wij zijn hetzelfde als “op de televisie”! (Aangezien ik straks weer gewoon door Albert Heijn loop, en niemand met mij op de foto wil, geniet ik maar van al die aandacht ha,ha,ha)

De eerste dag zijn wij bij Sandre op bezoek geweest een jongetje van 13 met een groeistoornis, maar die zelf zo graag wil groeien. Het bloedonderzoek gaf geen afwijking aan zijn hormoonhuishouding. Wij zijn met hem en zijn moeder mee geweest naar de dokter. Hij wordt nu doorverwezen naar een kinderarts.

Daarna zijn wij bij Humaira langs geweest. Een meisje van 11, die lichamelijk en geestelijk gehandicapt is. Een schatje … Zij kan niet zelfstandig zitten of staan, laat staan lopen. Wij hebben gekeken of zij “trainbaar” is. En dat is zij… De ouders gaan liefdevol met haar om, maar hebben nog nooit wat aan haar gedaan tav therapie. De grootste reden hiervoor is, dat zij geen geld hebben…. Het is dan ook maar de vraag, of zij voor therapie gaat komen. Zou zij gesponsord kunnen worden???? Wij zouden moeten onderzoeken of hier ter plaatste iemand gevonden kan worden om dat te kunnen organiseren. Stel dat zij maandelijks financieel zouden worden gesteund zou zij en haar familie een veel makkelijker leven hebben. Voor 15 euro per maand komt zij al een heel eind…….

Gisteren na een rit van bijna 2 u buiten Makassar, samen met Nuhr, de fysiotherapeut bij Nabil geweest. Een jongetje van 3, die visueel en auditief gehandicapt is. Hij kan alleen maar liggen. Huilt veel, heeft veel last van zijn oren, en wordt continue beschermd door zijn moeder. Hij heeft nog niet de kans gehad om te gaan rollen en/of zich op wat voor manier dan ook te gaan voortbewegen. Wij geven uitleg aan de moeder, op wat voor manier zij, al haar kind kan stimuleren om te gaan bewegen. En hij zal eerst voor een check van zijn oren en ogen naar een arts moeten, want wij denken dat daar winst te behalen is!

Daarna op een traditionele (islamitische) bruiloft geweest. De bruid keek niet echt gelukkig en ik vraag mij af of zij niet uitgehuwelijkt zou zijn... een heel jong meisje met dikke laag make up op haar gezicht.. Ik vond het beschamend dat iedereen met ons op de foto en film wilde en de bruid en de bruidegom daar maar op hun podium stonden... erg gelachen!

De mooie rijstvelden zien wij onderweg!

Ik slaap in een heel mooi, schoon huisje, met een echte wc
en douche waar je af en toe het water uit moet schudden, want de waterdruk is heel laag... maar ik kan mij tenminste wassen!

Het is een enorme beleving, Je zou net als ik je ogen uitkijken... Bij het stoplicht staan vaak hele jonge kindjes kranten te verkopen, te bedelen of willen iets anders van je. Heel vaak zijn er gigantische regenbuien waardoor de hele stad onderloopt. De kinderen spelen in de waterplassen.

Wat een obstakel is, is de taal. Bijna niemand spreekt Engels dus het is met handen en voeten communiceren.

Tot de volgende keer!

Liefs, eveline
p.s. Meld je aan voor mijn mailinglist